haaaaaaiiiiiii

haaaaiiiii,

Anouk en ik, we hebben een band. Onuitgesproken, veelal non-verbaal. Onze communicatie bestaat voor een deel uit high fives, knipogen, blikken vol opgetrokken wenkbrauwen, ingezogen wangen en vreemde grimassen. We hebben onze eigen taal die zich het best laat omschrijven als ‘speels contact’. Er zit humor in, laat onze creatieve kant zien en ontstaat gewoon, op een spontane manier waarbij we beiden associatief reageren op situaties die zich voordoen in het lokaal. En die ‘situaties’ zijn er geregeld rond Anouk. Voor de goede orde. Ik ben niet haar leerkracht maar kwam een tijdje op regelmatige basis in haar klas kijken omdat haar leerkracht ‘niets’ met haar kon. Ze liet veel ‘ja, maar’ gedrag zien, zuchtte en pufte als ze ‘aan het werk moest’. Ze ‘verveelt zich snel’ waardoor haar interesse afneemt en is ze niet of nauwelijks in staat af te maken waaraan ze begint. Ze houdt niet van regels, uniformiteit, routines of saai werk. Ze laat zich niet intimideren door de consequenties van een slecht cijfer, en is niet te motiveren voor een goed cijfer. Ze kan niet gedwongen worden iets te doen wat ze echt niet willen. Dan reageert ze agressief op stemverheffingen, dreigementen en gecommandeerd worden.

Leerlingen als Anouk zitten in je klas. Ik zie ze, ze vallen op, zeker als ze gedrag laten zien dat over onze grens heen gaat.

Waar ze wel op reageert en hoe je haar uit haar stress kunt uitnodigen? Ze reageert op up-tempo, positieve energie. Het helpt om speels contact aan te gaan en/of iets volledig (in jouw ogen misschien) “over the top” te gaan dramatiseren. Anouk, en alle Anouken in haar klas geven de voorkeur aan levendige communicatie en enthousiasme in toon en stem. Als je als leerkracht je stem gaat veranderen met een accent, spreken met een ander ritme, of op een grappige manier gaat praten (niet sarcastisch) op een moment dat de Anouk verstorend gedrag gaat vertonen, helpt dat om haar aandacht te trekken en haar weer terug te brengen bij haar taak.

Hoe ik dat zo zeker weet? Omdat ik zie, wanneer ik leerkrachten deze (en nog veeeeeeel meer) tips aan de hand doe en voordoe, dat het contact en daarmee de communicatie anders, leuker, meer ontspannen wordt. Ik was bij Anouk in de klas en legde, na overleg met de juf, aan de leerlingen uit wie ik ben en wat ik doe. Dat er zes brillen zijn om naar de wereld kijken. Ik liet door mijn stem aan te passen, de toon, de inhoud van de woorden, mijn gebaren en lichaamshouding te veranderen zien en ervaren welke zes brillen er zijn. En toen ik vertelde over het cluster van gedragingen dat hoort bij het persoonlijkheidstype ‘rebel’ veerde Anouk op, keek me aan en wees theatraal op zichzelf. Toen de leerlingen later mochten aangeven bij welk van de zes ze zich het meest thuis voelden keek Anouk me aan, schudde haar hoofd alsof ze wilde zeggen ‘dat weet toch iedereen!!!’ En ja, iedereen wist het. Anouk glimlachte met een enorme twinkeling in de ogen. Haar gezicht lachte zonder dat ze lachte en ze besefte waarschijnlijk dat het OK is om te zijn wie je bent. Dat je soms ook een juf nodig hebt die snapt hoe jij naar de wereld kijkt. Ik vroeg ze, elk op zijn/haar geheel eigen wijze, me een brief te schrijven. Anouk schreef ook. En omdat ik haar geen toestemming heb gevraagd om haar brief bij te voegen heb ik een brief geschreven in de stijl waarop zij hem schreef. (En natuurlijk om dit blog wat speelser te maken 😉 ) Mocht je meer willen weten over wat ik in klassen doe, hoe ik leerkrachten, ouders en opvoeders ondersteun en begeleid, mail me dan of kijk rond op mijn website. In januari/februari is er een open training in Odoorn waar ik je meeneem in het gedachtengoed van Process Communication Model (PCM). Omdat in elke klas van 25 leerlingen minstens vijf Anoukjes zitten. En omdat elke leerling ertoe doet. Toch?