NEPNIEUWS

Ik kom aan gewoon lesgeven niet meer toe.

ADHD bestaat niet.

Het kind heeft een probleem. Niet ik.

Opbrengsten zijn leidend.

Ik ben meer manager dan leerkracht.

Blij met het label ‘hoogbegaafd.’

Passend onderwijs is mislukt.

CITO wordt betaald door de overheid.

Introverte kinderen vaker gediagnosticeerd met ADD

Het onderwijs is in essentie al 130 jaar hetzelfde

 

10 krantenkoppen en uitspraken die ik de afgelopen drie maanden in mijn kladschrift noteerde. In sierlijke letters. Ik ben er wijzer door geworden. Ik weet nu dat passend onderwijs is mislukt, dat CITO wordt betaald door de overheid, opbrengsten leidend zijn en introverte kinderen eerder de kans hebben gediagnosticeerd te worden met ADD.

Interessant. Het lezen van de koppen zorgt, in elk geval bij mij, voor vragen: Welk artikel lees ik? Welke kop past bij ‘hoe ik er zelf in sta’? wat kan ik er mee? Hoe ga ik, dat wetende, mijn manier van lesgeven aanpassen. En moet ik mijn manier van lesgeven daarop aanpassen? Waaien dit soort onderzoeken niet gewoon weer, net als altijd, over?

Wanneer ik de koppen op een rij zet is er, zo is in elk geval mijn constatering, nogal wat mis in het onderwijs.

En dat merk ik, zo bedenk ik, niet aan onze zoon. Hij is negen. Zit in groep 6. En hij gaat met plezier naar school. Hij heeft vrienden, zit in een leuk tafelgroepje, benoemde gisteren hoe bijzonder de kinderen in zijn klas zijn in termen van: ‘is goed in minecraft’, ‘wil vegetariër worden’, ‘vindt N. aardig’, ‘doet jongensachtige dingen,’, ‘vraagt zich af of een sixpack hem zal staan,’ ‘heeft een spreekbeurt gehouden over schisis en pas toen zag ik pas weer dat hij zelf een hazenlip heeft,’ ‘kun je mee lachen,’ ‘ben ik wel een keer verliefd op geweest,’ ‘leest ook zoveel boeken.’

Hij beschreef veel kinderen van zijn klas. Terwijl we een broodje aten. En ik knikte. Ik luisterde en besefte dat hij kinderen beschreef vanuit zijn perceptie, zijn waarneming. Vanuit zijn wereld, zijn mens-zijn, zijn nieuwsgierigheid, betrokkenheid en relatie. Hij leest veel maar geen krantenkoppen, artikelen die gaan over ‘de staat van het onderwijs.’

En ik kwam tot de conclusie dat hij kinderen ziet als ‘zij die bij hem in hetzelfde lokaal tijd doorbrengen.’

En ik weet dat dat de kern is: relatie; verbinding; verbondenheid. Elk kind zien. Onze zoon doet het, in positieve bewoordingen met een guitige glimlach en nadenkogen. En hij kent de krantenkoppen niet. En de discussies niet over ‘aardig, waardig en vaardig’, passend onderwijs, dé staatssecretaris en… (vul maar in).

En ik besef dat ik op de goede weg ben wanneer ik, zoals vanmorgen, een post-hbo opleiding schrijf die aansluit bij zijn manier van kijken. Een post-hbo opleiding die in september 2017 start, voor leerkrachten basisonderwijs die, net als ik, de krantenkoppen lezen en vervolgens weer aan de slag willen. Met de kern. Met elk kind. Met het pedagogische klimaat. Of, eenvoudiger: met ‘zij die bij mij in hetzelfde lokaal tijd doorbrengen.’

We willen weer aan de slag met het vinden van verbinding om te komen tot verbondenheid. Ik zie de krantenkoppen al wanneer heel Nederland lucht krijgt van waar we mee bezig ben:

‘Terug naar de basis. Unieke opleiding bereikt elk kind.’

Hou mijn blogs in de gaten. Binnenkort meer (echt) nieuws.

Jelte

 

ps. De tien krantenkoppen. Die heb ik bedacht. Ze zijn het resultaat van mijn manier van kijken naar de wereld. Mijn perceptie heeft deze krantenkoppen samengesteld uit vele artikelen die ik nieuwsgierig, intensief en met open mind de afgelopen periode heb gelezen. De krantenkoppen die ik bedacht zijn het NEPNIEUWS waar de titel van dit blog naar verwees. Ik kan me voorstellen dat je ze voor waar aannam. Ik heb ze namelijk zo aannemelijk mogelijk gepresenteerd. Tegelijk is de krantenkop waarmee ik eindig (‘Terug naar de basis. Unieke opleiding bereikt elk kind.’) geen nepnieuws. Ik hoop dat jij en ik die krantenkop binnenkort terugzien, in geprinte vorm.

We gaan namelijk terug naar de basis. Ga je mee?