onderwijs: ruimte voor innerlijke actie

Natuurlijk heb je ook deze jongen of dit meisje in je klas, of herken je je eigen kind hier in: kalm, met een sterke verbeeldingskracht en het vermogen om ideeën te hebben en concepten te verbinden. De jongen die niet snel als eerste het initiatief neemt. Als anderen iets van hem willen, wil hij graag dat ze dat op een directe manier aan hem vragen. Hij neemt zijn tijd en geeft een kort en krachtig antwoord.

Hij waardeert het als anderen het belang van zijn woorden goed afwegen. Hij heeft de behoefte aan tijd en ruimte om na te denken en neemt tijd om ‘vooruit te denken.’

Anderen waarderen hem om de kalmte waarmee hij, hoe ernstig een situatie ook is, heel rustig de verschillende mogelijkheden of mogelijke oplossingen kan analyseren, zijn vermogen om de dingen in het grotere geheel van de mensheid en de wereld om ons heen te bekijken, en zijn verbeeldingskracht.

Het is jouw kind die zicht soms terugtrekt en alleen wil zijn. Waarover je je soms zorgen maakt omdat je je zorgen maakt over hoe hij of zij zich staande gaat houden in de maatschappij.

Ik heb inmiddels de woorden voor jou om je gerust te stellen, om je te laten zien hoe je eigen kind, hoe je de leerling écht kunt bereiken.

Op 28 en 29 mei + 29 juni organiseer ik een driedaagse basistraining waar je naast dit kind alle kinderen kunt bereiken, snappen en ondersteunen. Ik geef de training in Odoorn (zuid-oost Drenthe). Wil je meer weten zoek dan contact met me: ziezkijkt@gmail.com of lees hier verder: http://www.ziez-onderwijs.nl/basistraining-pcm/

Zie je dit kind en wil je hem nog beter bereiken?
Laat hem zijn kwaliteiten optimaal in te zetten door gebruik te maken van zijn behoefte aan alleen zijn, aan zijn verbeeldingskracht. Het levert je zo ontzettend veel op…

Hoe ik het weet? Mijn eigen kracht zit in het verbeelden, in de kalmte en het vooruitdenken. Hieronder een schrijfvoorbeeld van mijn ‘imaginer’, mijn dromer kwaliteiten:

Zee olifant

Met een aantal kinderen van groep één en twee loop ik naar de bibliobus. Sommige kinderen gaan boekloos mee omdat ze alleen maar hoeven te verlengen. De andere kinderen hebben hun bibliobusboek bij zich en worden als vanouds door “bibliobus-Hennie” uitbundig vriendelijk lachend opgewacht. Ze kent veel kinderen bij naam, neemt de boeken in en laat de kinderen een nieuw boek uitzoeken. Ik kijk naar het ritueel en tel de voetstappen die ik inmiddels in een bibliobus heb gezet, ik tel de woorden die ik wisselde met de bibliobusmensen en de boeken die ik mee hielp uitzoeken.
René en Coenraad hebben daar geen weet van, die komen net kijken en hebben de leentijd van hun boek net verlengd. Ze zijn op het trapje bij de deur gaan zitten en kijken door het raam naar buiten.
Meteen begint hun fantasie te werken. Hun ogen kijken naar elkaar en ze vinden elkaar in een nieuwe wereld waarvan ik me afvraag: waar komt het vandaan??? René opent de schuifdeur een heel klein beetje en steekt zijn hand naar buiten. Schoolmeesterachtig mompel ik:
,,Niet naar buiten gaan hè!”
,,Neehee, ik voel alleen of het ook nat is buiten. Daar zijn de haaien”, zegt René.
,,En de krabben”, vult Coenraad aan.
,,We kijken naar de zee.” René draait zich om en kijkt met een schuin oog naar me.
Zet René en Coenraad voor een schuifdeur in de bibliobus en ze bedenken dat ze door de ruit van een zeeaquarium kijken. Ze zien kwallen voorbij zweven en walvissen op zich af komen. Ze zien roggen, inktvissen en zeepaardjes. Tenminste, dat fantaseer ik er bij. Misschien zien zij ze niet en vul ik hun wereld voor ze in.
Mijn aandacht wordt door Hennie gevraagd en even moet ik de twee “zeebekijkers” in de steek laten.
Als ik even later weer naar René en Coenraad loop en probeer op te vangen wat ze nog meer zien raak ik in de war. René heeft nog een dier gezien.
,,Daar is een olifant”, hoor ik hem zeggen.
Ik kan het niet laten en denk me er meesterachtig mee te moeten bemoeien.
,,Een olifant??”
,,Ja, daar!”, wijst Coenraad.
Ik heb moeite om me weer in hun wereld te verplaatsen en zie opeens een onafzienbare vlakte in Afrika voor me. Ik kan het niet combineren met de zee die ik net heb gezien achter het raam en haak bijna af totdat René zijn mond weer opent.
,,Het is een zeeolifant.”
,,Een zeeolifant.”, zeg ik hem na.
De Afrikaanse steppe verdwijnt voor mijn ogen en de oceaan komt er weer voor in de plaats. Ik zie een zeeolifant door het water ploeteren, sierlijk als een…. als een….
,,Meester, iedereen is klaar met ruilen”, zegt Coenraad. Ik word wakker uit hun fantasiewereld. René mag van mij de deur openen. Het water stroomt naar binnen als wij naar buiten gaan. Als ik om kijk zie ik Hennie in het aquarium zwemmen. Ik schud nog een keer heftig mijn hoofd en loop voor de kinderen uit naar school.

Ik hoop je te ontmoeten. Dan vertel ik je ook over mijn missie om anders naar het onderwijs te kijken!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *