Vieren!

vierenVieren!
Veel leerkrachten gaan maar door, en door, en door.
Ze vergeten stil te staan om te vieren.
Tip (1): kijk om je heen aan het eind van de dag en laat de dag vieren ((vieren, opvieren, botgeven, botvieren, schotgeven) de lengte van een touw, staaldraad of ketting tussen twee punten vergroten)
Tip (2) vier wat je hebt bereikt. (Het celebreren, eren of herdenken met ceremonies, festiviteiten of openbare loftuitingen.
Categorie: Functionele activiteiten > sociale functies.)
Vieren dus, voordat je gaat vieren!

Ik hoor het bekende wijsje. De kinderen van groep 1 en 2 zitten in de kring en priemen met hun armen in de lucht, drie keer. De jarige job staat voor de klas. Op zijn hoofd een blauwe muts met het getal 5. Glunderend van oor tot oor, in het middelpunt van de belangstelling. Deze jarige vindt alle aandacht geweldig, dat zie je zo. Vanmorgen voor schooltijd kwam hij al bij me. “Meester, ik ben jarig.” “Ach nee René, de hele dag?”
Hij kijkt me met een schuin oog aan. ,,Volgens mij wel”, fluistert hij.
Ik geef hem mijn hand. ,,Hoe moet ik je feliciteren kerel?”, vraag ik hem.
Op het moment dat ik het vraag denk ik na. “Feliciteren”. Wat een vreemd woord eigenlijk. Een woord zonder betekenis, een woord dat iedereen gebruikt, een woord dat veel te moeilijk is voor de meeste vijfjarigen en toch…. elke vijfjarige wordt gefeliciteerd. “Gefeliciteerd”, als je het woord tien keer zegt dan klinkt het steeds vreemder en toch…… ook deze jarige weet precies wat ik er mee bedoel. Ik wens René geluk met zijn volgende verjaardag en vraag hem hoe ik hem moet feliciteren. Hij kijkt me verwonderd aan, niet begrijpend.

,,Mag ik je voorzichtig feliciteren of niet voorzichtig?”
,,Niet voorzichtig.” Ik pak zijn rechterhand en zwaai uitbundig van boven naar beneden, van links naar rechts en van voren naar achteren.
,,Gefeliciteerd René.” René kijkt me opgetogen aan. ,,Ik kom straks nog wel in het kamertje om een koek te brengen.” Hij huppelt naar de klas waar even later een heel concert van verschillende liedjes voor hem wordt uitgevoerd.
In de pauze komt hij weer bij me. ,,Moet ik je nog een keer feliciteren?”
Het jongetje kijkt naar zijn rechterarm en schudt die heen en weer. ,,Neu”, mompelt hij.
,,Hier”, zegt hij kort. Ik krijg een gevulde koek en een kaart in mijn handen gedrukt. Het vriendinnetje dat hij mee heeft genomen zegt niet veel en staat een beetje achteraf.
,,Wat zal ik er opschrijven René?”
,,Dat ene.”
,,Aha, dat ene. Prima.” Gefeliciteerd is zo ongewoon gewoon. Iedereen zegt en schrijft het. Ik niet meer. Tien jaar geleden ben ik gaan afwijken van het ritueel. Voor mij geen gewone felicitatie. Ik pak mijn pen en begin te schrijven.,,Kort of lang?”
,,Lang.”
In sierlijke letters schrijf ik mijn boodschap:

Getelevicivlinderflapsteerd.

Ik lees het voor en René begint te kraaien.
,,vlinderflapsteerd”, praat hij me na.
Zijn vriendinnetje glimlacht.
Samen gaan ze op weg naar een volgende wens.
Getelevicivlinderflapsteerd. Zo maar een woord om een bijzondere dag op te vrolijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *