WIN van de dag

stilteOnderwijs: Ik nodig je uit om aan het eind van je werkdag vijf successen op te schrijven en te vieren.
Niet: de waan van de dag.
Wel: de WIN van de dag!

Soms, heel soms loop ik (zoals vanmorgen) rond op het schoolplein met het gevoel dat ik niet weet wat ik mis maar wel dat ik wat mis. Op zo’n moment kijk ik verwonderd om me heen:
Dan rollen een paar dikke knikkers zwaar over het schoolplein. Ik volg ze met mijn ogen maar meer nog met mijn oren. Ze ratelen over de tegels en vinden hun weg naar de knikkerpotjes.
Dan goochel ik met de knikker die Bert aan me geeft. Ik laat hem verdwijnen maar hij heeft door waar ik hem heb verstopt. Als hij de knikker op zijn beurt tevoorschijn heeft gegoocheld bij mij kan hij weer verder met zijn spel.
Dan zie ik twee kleuters die een knikker tegen elkaar aan slaan voordat ze met een spelletje beginnen. Het lijkt een gebaar van “laten we maar beginnen, en “laat de beste winnen.”
Dan komt Jan zwaaiend aan mij voorbij met een stelt in zijn hand.
Dan probeert de zon door de wolken te breken, probeert de kou minder koud te laten zijn.
Dan zie ik de bovenbouwers spetterend achter elkaar aan vliegen op een speeltoestel. Ze spelen een tikspelletje waarvan ik de regels niet wil snappen. Ze laten zich tikken en geven de beurt door zonder dat ik door heb wie hem nu eigenlijk is.
Dan komt er een kleuter naar me toe die in het voorbij gaan zegt:,,Ik ben sterk.” Op dat moment weet ik niet waar die opmerking zo maar vandaan komt. Ik weet niet wat er aan vooraf ging en hoef het ook niet te weten. Soms mis ik iets zonder dat ik weet wat het is.
Dan wordt er een knikkerzak voor mijn neus heen en weer geslingerd met de opmerking: ,,Meester, we hebben een knikkerzak gevonden.” Een toevallige passant hoort de opmerking en weet dat de knikkerzak van Wouter is. Probleem opgelost. Wouter is zijn knikkerzak nog helemaal niet kwijt. Hij doet mee met een tikspel met een meisje uit zijn klas maar hij is niet echt geïnteresseerd in zijn eigen knikkers. Dan, opeens, weet ik wat ik mis. Ik mis geluid. Er is een rust op het schoolplein die ik niet thuis kan brengen. Ik hoor geen harde woorden, ik zie geen gekke ruzie gebaren. Ik hoor stilte, ik hoor de lucht voorbij zoeven met kinderstemmen die met elkaar praten. Ik luister naar de geluiden die er niet zijn en ik geniet. De kinderen spelen, ze spelen hun spel, ze spelen met elkaar en de zon kijkt fluisterend toe. Het is jammer om naar binnen te gaan maar om half elf is de pauze voor iedereen voorbij. Tenminste….. Als ik de school binnen ga loop ik even naar het lokaal van groep 6,7 en 8. Daar zeg ik dat ik een geweldige pauze heb meegemaakt, een verstilt rustige pauze. De kinderen genieten van mijn compliment, van het compliment over hun spel, over hun doen en laten. Als ik op weg ga naar mijn kantoor zie ik nog twee kleuters buiten voor de deur staan. Het zijn Wouter en Tineke. Ik loop er naar toe. Ik zie dat Wouter zijn knikkerzak al weer terug heeft gevonden maar nu heeft hij een ander probleem. Samen met Tineke is hij niet direct naar binnen gegaan toen ik het eind van de pauze aankondigde. Nu staan ze daar, schuldbewust omdat ze te lang hebben getreuzeld.
,,We hadden niet gehoord dat iedereen naar binnen ging”, zegt Tineke.
,,Dat kan ik me voorstellen”, zegt ik begrijpend. ,,Het was ook zo stil op het schoolplein.”
Ik laat ze langs me lopen, op weg naar hun lokaal, op weg naar hun medeklasgenoten die al lang binnen zitten en een lied zingen met juf.

 

Binnenkort de basistraining waardoor communicatie alleen maar winsituaties oplevert:
basistraining PCM

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *